7.12.2015

Bazen daha fazla herşey...

Biraz acısından
Biraz ekşisinden
Daha fazla...
Biraz kaçak
Biraz kaçmak
Biraz hayat
Biraz yaşam
Daha fazlasını hissedersin...

Bazen çok ağır gelir her şey
Bu neyin imtihanı
Bu neyin günahı
Kimin günahı
Öyle bir çarpar adama nolduğunu şaşırır tekrar ayağa kalkamayacak sanırsın kendini
Nefesin sıkışır
O zaman insana ağlamak acizlik gelir
Düşünmezsin çöpçünün kızı olsaydımı
Belki çöpçünün kızı daha mutludur diye düşünebilirsin...

Ben "ego" kelimesini felsefe, psikolojik, sosyolojik anlamda araştırırım da bilirim de
Eksiklikler olabilir ama bilirim
Öğrendiğim zamandan beri egoyu hayatımın kenarında bırakmaya çalıştım.
Çünkü ego bende bulunan "beni" yok edebilirdi.
Kızgınken insan söylemek istediklerini bağırarak söyler
Ya da söylemek istediği varsa kızgın olur söyler
Söyledikleri canını yakmak için söyler acıtarak söyler ama doğrudur
"kusura bakma" özür değil "kusura bakma ben böyle düşünüyorum ama böyle söyledim"
Kusura bakmadım
Bir insanın düşüncelerine uzun zaman oldu kusura bakmayı bırakalı
Yakar sonra geçer
Size yakın uzak fark etmez der ki "yalnızsın"

Kusura bakmadım çünkü egoluyum sanırım
Caanım derim insanlara laf olsun diye değil can, canım olduğu için kan bagı olur olmaz
Her istenileni her lafı bazen sıkıldığım yerlerde tahammül etmeyi beceririm can için
Ben değer verdiğimin şeyi karşılık beklemeksizin gözüm kapalı yaparken
Egoymuş hepsi...
Kaybetmeme, üzülmesin, bir şey olmasın
Adına ne koyarsak
Egoymuş hepsi
Bazen kapıda bekler herşey daha fazla daha fazla gelir
Bende 10 adım attığımı düşünürken yarım adım bile atamamışlığın kırgınlığı üzüntüsündeyim sanırım

Şimdi geri çekilip düşünme zamanım
Napıcağıma bakacağım
Her insan yalnızmış
Koca yolum var yalnız başıma gitmem gereken
Bunu biliyordum da
Ne bileyim işte aman
Korkuyorum az değil çok ondandır bu günler zamanın hızıyla deler geçer
Büyüdükçe nefesin kesilir gibi olur düşünce bu sefer kalkamayacağım galiba dersin...
Güzel yarınlara...

14.11.2015

Bombelere Gell...

Yahu şu blog yazılarımı okuttuktan sonra çok fazla gaza geldim galiba...
Şu sıralar dolap içlerimle  işte kullanmadığım kıyafetlerle falan  uğraşıyordum.
Bir köşe var odamda bir kısım yani yine dolabın içinde bulunan ve tüm herşeyi orada tutarım yani tutardım.
Dedim ki şunlara bir bakayım...
Farklı 2 ilkokuluma ait şeyler, ortaokul az buçuk, en çok lise, üniversite desen bir yıgın not :))
Anılar bakımından ne çok anı varmış liseden gerekli, gereksiz :))
Benim ergenlik siz söyleyin 5 ben diyeyim 10 ahahaha
O kadar Dostoyevski ile dalga geçersem
Benim neyime koskoca adamın hakkında söz etmek :))
İnsan başkalarının hayatını değerlenmesini geçtim kendi hayatını değerlendirirken bile ne kadar acımasız dimiii :))
Bende geçenlerde azıcık  temizlik yaptım :))

Bombeler Bombeler

Tesadüf oldu olayın üstüne ben üniversitede son sınıf öğrencisiyim bu arada aldığım güzel bir hocadan ve güzel bir dersinde bir şey geçti
Dostoyevski konumuz ama bizim alan yaşamayla birebir ilişki...
Şimdilik tek bir cümlesini alacağım devamını ayrı bir yazıda yazacağım,
'İnsan yaşadıklarından, gerçeklerden kaçar',
Böyle bir cümle kurdu hoca anlatırken
Nasıl ama iddialı bir söz? :))
Karşılatığında gerçeklerle yüzleşmez ve başka bir şey düşünmeye başlar,
Tek derdi kaçmak,
İnsanlar böyle miyiz? sonra der miyiz
'Sor ama neden yaptım' :)
Gerçek şu ki insan çoğu zaman neden yaptığını da bilmez
O an o doğrudur ve yapar.
Gerçekler ise insanların görüp yargılamaları değildir
Sadece siz bilirsiniz gerçekleri onlar gördüğünü yorumlar,
Söylemediklerinizi bilemezler
Ne olduğunu da öyle
Sizin yargınızdan da önce kendi itiraflarınızdır gerçek olan
Eee burada da biraz cesaret  gerekli :))
Tabi söz konusu şuan kendi fikrim ve onu söylüyorum sizin için belki de dünyanın en basit işidir bu gerçekler :))
Okuduğum anılardan çoğu annemin çok güzel yemek yaptığı, benim ani sinirlenmelerimi, çok tatlı çok şeker olmam, organizasyonlar ayarlayıp herkesi toplamayı başarabilmemden, güler yüzlü olmam, ani hareketliliğim, dans etmelerimden, şarkı söylemelerimden, replikler üretmemden falan bahsedilmiş...
Ne zor ergenlik :))
Yaptım ama neden bir sorun ?
Ben de bilmiyorum o an öyle gerekmiş :))
Okuyunca ne kadar enerjikmişim dedim ilk, sonra dedim ki duygumu ifade edebiliyormuşum yahu ne güzel... Aniden Parlaya biliyormuşum mutlu oldum tabi ki hayat dümdüz bir yol olsaydı yaşamanın ne anlamı kalırdı?
Hala aklıma estiği gibi davranırım bazen, dans ederim durduk yere şarkı söylerim ama daha bir ağırımartık bu  bir gerçek
Bunu ben mi yapmışım ya dedim ara ara
İnsanlar beni böyle görüyormuş
Yaşadığım dönemi sorsanız ben çok farklı da anlatabilirdim.

Şimdilerde bazen sinirlendiğim zaman susmam gerekir mesela sinirlensem bile gülümsemem gerekir
Duygu sahteciliği yılları çoktan gelmiş
Kimlik karmaşası aslında gerçek duygularını saklamamaymış
 8 yıl önce ile ben   4 yıl önceye göre ile ben şimdiye göre ben giderek sahteleşmiş...

Buradaki mesaj benim hayatımı anlatmam değil umarım anlaşılıyorumdur :))
Azıcık attım dedim o da yalan neredeyse herşeyi attım kısaca bana ait olmadığını bildiğim herşey
Yüzünü görsem hatırlamayacağım insanlarla ilgili bir sürü şey

İşin ilginç yanı 2011 yılında lisede geçirdiğim bir kavgayı bloguma da yazmışım
Allah sizi inandırsın kızlarla bir iyiyiz :))
Komedi işte ergenlik deyin dönüşüm deyin kimlik karmaşası deyin adını siz koyun  :))
O kızlarla ilgili döneme ait hiç bir şey yok bir kaç fotoğraf dışında:))
Şimdi 6 kişi kız günü yapıyoruz aramızdan ve biri aramızdan evlenecek bizim o işlerle şu sıralar uzaktan yakından alakamız yok bari kıza yardım edelim dedik :))
Gerçekten traji komik :))
Hayatın inişi çıkısı bazen elinizde olmaya bilir
Kontrolünüzden çıkabilir
 Aşırı otorite içinde kalmak belki de bu hale getirir
Sonuç olarak her birimiz birbirimizden farklı ve bir arada yaşama durumundayız
Şu an bunun cevabını bilmiyorum ve sadece sorularla kalıyorum,
Kısaca yanılgıdayım ama 4 sene sonra bunun cevabını da verebilirim belki :))
Bir daha bu kadar sıkıcı olmayacağım merak etmeyin...
Son olarak

Yaşama tosladığını fark etmeyen ve ayılmaya çalışanlar için :)))
Arada bir toslamak lazım ne istediğimizi bilmemiz için...
Eski günlüğümü de buldum bu arada rast gele açtım
Hepsini okumadım yada cesaretim yoktu bilmiyorum
Tüm lise yılını tutmuşum, hızlı zamanlarım :))
Ailem de çoğu yerlerde var
Tek canımı sıkan unuttuğum şeyleri görmekti ama insan biraz cesur olmalı
Bize ait olan iyi,kötü her şeye sahip çıkmalıyız.
Bu yüzden şimdilik atmadım çöpe kendisini :))
 belki iyi olduğum bir gün açarım ve okurum :))
Dediğim gibi bu kadar sıkıcı olmayacağım,
Bir sonraki post inşallah inşallah
Size baby shower 2015 adlı çılgınlığı paylaşacağım:))
Ama ilk Google gözükmem lazım, sosyal medyayı bloğa yüklemem lazım
Çoook işim var çoook
Kimse benimle ilgilenmiyor diye ağlayasım var :))
ehehehehe
şeker tadında pazarlar diliyorum herkese...
mucuk sucuk

8.11.2015

Geri geldim...



Nasıl geri gelsem diye düşündüm ilk olarak,

Yeniyle mi? eskisi ile mi?

Anneme danıştım bir blogger olarak, o da eskisi ile devam etmem gerektiğini söyledi.

Düşündüm düşündüm... Yenisi için uzun bir zaman gerekliydi. Eskisinin de isminde tereddütlüydüm.

Sonuç olarak 17 yaşım ile 22 yaşım birbirini tutmaması gayet doğal :))

Adı değişir dediler sonra değişmeyeceğini öğrendim. Bende değer verdim 17 yaşıma ve aynen böyle kaldım.

Ayrıca ismime de anlam yükledim. Yeni bir yazı yazdım hemen fotoğrafımın altında :))

Yandaki yazı üzerine zamanla uzunca konuşacağız zaten,

Geri gelmem şerefine konuşmak istiyorum.

Ben hep yazı yazmayı sevdim. Hayatım boyunca da seveceğim...

Yazmak bir nevi paylaşmak, anlatmak, dinlemek bir çok şeyi ifade ediyor.

Bende usanmadan yazıyorum...

Eski bir blog olması şu yönden çok çok çok iyi oldu benim için,
 Ben zaten hep yazardım, hayatıma devam ediceğim mesleği de buna göre seçtim. Meslek seçti diye yazanlardan değilim.

Ama tabi ki sadece yazıdan ibaret olmayacak. Kendim için çoklu bir alan olmasına cuma günü karar verdim.

Cuma günü vaktin nasıl geçtiğini anlamadım. Uzun zaman sonra tekrar bloğuma baktığım gündü o gün.

Aslında bu kararı yazın vermiştim. Devamlı olarak yazıcaktım.

Sebebim var bu zamana uzadı hatta erken bile elime aldım.

İlk olarak eski bloğa geçişte hiç bloğuma bakmadan anneme dedim ki eski yazılarımın tümünü sileceğim istemiyorum. İşte öyle istiyorum böyle istiyorum o da "sen bilirsin ama kalsın bence" demişti.

Bense kesin hüküm verip silecektim kiiiiii

Cuma günü dediğim gibi heyecanlı bir vaziyette girdim bloğuma

Hiç yazılarımı okumadan direk ilk olarak fotoğrafın altındaki kısmı yazdım.

Sonra sileceğim yazıları son bir kez okuyayım dedim. Taslaklara al demişti annem kalsınlar ama o bile gözümde yoktu.

Çünkü insanın geçmişte yazdığı şeyleri okumak, ne düşünürsen düşün ne yaparsa yapsın ne okursa okusun psikolojik bir boyutu var mıdır bilmiyorum ama cesaret ister kaçarsın yada kalmasın görülmesin dersin ne bileyim açıklayamıyorum bu durumu tam olarak. Sanırım çok yeniyim ondan :))

Azıcık sıktım galiba kendimi uzun zaman sonra ilk yazımda.

Bu dediğim şey mesela eski fotoğraflar için bile geçerli :))

Bu arada sosyal medya için konuşuyorum tüm bunları.

Her neyse ben o fotoğrafın altına kendimi kısacık geçtim sonra yazılarımı okumaya başladım.

İnanamazsınız çok çok çook iyi geldiler.

Bazı şeyleri hatırladım. Enerji aldım. O 17 yaş enerjisi var ya ergenlik, çılgınlık, delilik hepsini hissettim.

Bazılarını inanılmaz iyi buldum. Resmen kendimi değerlendirmiş gibi oldum.

Kep törenim için olan yazı çok çok iyiymiş sanki değer felsefesi almış ve üzerine yazmışım gibi oldu kendime şaşırdım.

Öyle sıkılacak bir şey olmadığını anladım. O gün bunu düşünmüşüm ve yazmışım dedim.

Hoşuma bile gitti. Çok güldüm çook eğlendim :)).

Ve bir yazı dışında hepsinin kalmasına karar verdim.

O yazı ise o kadar uzun bir tatil anısı ki ben bile okurken sıkıldım açıkçası.

Ben geri geldim...

Daha birikimli daha tecrübeli ...

Daha bir büyümüş geldim.

Gitmeye de pek niyetim yok.

Blogum da çok eksiklikler var ben onları yapayım sonra yazayım dedim ama dayanamadım.

Zamanla hepsi umarım düzelecek ve sizlerle daha sıkı olacağız.

En yakın zamanda sosyal hesaplarımı da ekleyeceğim.

Burada her şeyi sizlerle paylaşacağım.

Şimdilik hoşçakalın sağlıkla kalın...






 

25.06.2012

Hayata Bir Adım Daha Atmak

Sonunda bittiiiiiii ! Evet sonunda kurtuldum! Yani umarım kurtulmuşumdur...

Cumartesi günü son sınavımı verdim ve bitti...İlk seneden üniversiteyi kazanıp bu sınav olaylarından kurtulmam tek isteğim.Dışardan söylenen"amannn nolucak çalışırsın yaparsın sen zekı kızsın"lafları kadar kolay değilmiş bu yıl...Dershane okul ev derken kendimizi unutturdular bize.Bütün sene sisteme eğitimin düzensizliğine bize bu hale getirenlere saydırdık!

Haklıydıkk!

Hakkımızı arıyamıyorduk oda başkaydı.En güzel zamanımızı aldılar bizden.İnsanlıktan çıkardılar.Herkes kendini at gibi hissediyordu.Hatta dünyadan bir haberdik.Hergün saat 07:30da ayaktaydık kahvaltı ne demek unuttuk.Ameleler bile bu kadar ıstıkrarlı çalışıyormudur bilinmez.Kar,yağmur,çamur,güneş farketmez üniversite öğrencisi hep ayakta dimdikk! Herkes acıyordu halimize.Derslerde dalıp dalıp gidiyorduk ya kazanamazsam ne yaparım düşüncesiyle.Birimizin yüzü düşsün hemen  o anda birlik olup hepımız bırbırımızı güldürüyorduk.Bazen sıkıntılarla sınıfın içinde sürekli birbirimizle kavga ediyorduk nereye sataşacağımızı bilemiyorduk.

Hayatın çilesini 18 yaşında çekmeye başlamıştık.Hep bekledim 18 yaşımı sanki çok  önemi varmış gibi,özgürmüşün gibi,herşey biticekmiş gibi...Aslında herşey şimdi başlıyormuş.Öyle çok bir önemi de yokmuş.Kafana göre dilediğin gibi gezip tozamıyormuşun.Ailenin seni ıkına sıkıla kendi hayatından fedakarlıklar yapıp kazandığı parayı dershaneye yatırıncaya kadar.Heh işte tam o andan itibaren bütün yükü omuzluyorsun.Ortaokul zamanımda hiç farketmemiştim yada ettirmemişlerdi.O zamanlar sadece ders sıkıntısı vardı.Çocuklukla karışık anlıyamamıştım olayı.Bu sene hem herşeyin farkında olup hem yorucu bır tempo içinde olup hemde uyuyakaldım haftasonları dershaneyi kaçırdım o kadar para veriyorlar diyip vicdan azabı çektiğim zamanlarım vardı benim.

Her çalışmadığım gün dershaneyi ektiğim gün daha fazla arttı vicdan azabım.Bünye de bir yere kadar dersleri anlamadığım zamanlar hep kendime kızdım.Kendime kızdım etrafıma bağırdım çağırdım.Sınavlarım bittikten sonra ne kadar yanlış yaptığımı farkettım...Kalp kırmak çok kolaymış megerse...Ama kırdıktan sonra pek bir anlam ifade etmiyor.İnsan ne durumda olursa olsun hareketlerini hep kontrol etmeliymiş bende bunu öğrendim bu yıl :)) Bir adım daha attım hayataa

Hayırlısıyla yeni dönemle birlikte bir üniversiteyi kazanmış olurum ve yeni yeni arkadaşlar,tecrübeler ve güzel bir yıl benim olur.Hayat üzülmek için ve kendizi yıpratmanız için çok kısa....Herkese güzel bir hafta diliyorum yüzünüzde ki gülücük kalbinizde ki sevginiz hiç bitmesin...:))

13.06.2012

Hayat Yaşamayı Sevince Güzel

         Çoooooook uzun bir aradan sonra tekrar ve tekrar yazmaya vakit buldum.Ama yazdıklarıma şöyle bir göz atınca keşke vakit yaratıp yazsaydım dedim :)).Yazdıklarımı okumak bana güç veriyor aslında.Arkamda yaşanmış birşeyler bırakmak ,tecrübe edinmek hoşuma gitmiyor değil.Annem hep yaşadıklarından uzun bir vakit sonra dönüp baktığında bunlar sana çok komik gelicek derdi de inanmazdım.Okurken sanki başka biri yazmış gibi hissettim ,kendimden şüphe ettim yok ya ben yazmamışım ne zaman yazdım!gerçekten böyle mi düşünüyomuşum? demedim değil.:))))

  Ama tabiki söz uçar gider yazı kalıcı olduğu için düşüncelerime ihanet edemedim.Hayat bana yaşatılan tecrübelerle güzel olduğunu düşünüyorum.Yani düşünsenize bir insanın hep mutlu yada hep mutsuz olduğunu.Zamanı geliyor offf hayatım çok monoton oldu bir komedi filmine gidelimde gülelim.Yada biri evlense de şöylee bir kurtlarımızıı döksekk :)) Bunları düşünürken hayatta hiç ummadığınız biri sizi birden üzebilir de..Hatta düşünürsünüz ben buna ne yaptım da böyle oldu.Değer verdim onun da bana değer verdiğini düşündüm.Heh işte tam bu anı düşünmeyin,evet hiç düşünmeyin.Bu hayatı hayat yapan sizlersiniz,başkalarına verilen değer değil önemli olan kendinize verdiğiniz değerdir.

   Elbet herşeyin çağresi bulunur.En önemli olan ailenizdir.Yani çekirdek aileniz eşiniz,kızınız,oğlunuz,anneniz,babanız.Bunlardan birine tutunduğunuz zaman asla yıkılmazsınız.Siz onlara tutundukça onlarda size tutuncaktır.Beraber biryerlere ulaştığınız zaman hüznünüzü de mutluluğunuzu da beraber yaşamış olucaksınız.Herşeyin çağresi bulunur,ölümden başka.Yaşamınızdan kötü anlardan bile mutlu olmayı başarabiliyorsanız işte ozaman hayatı en güzeliyle yaşamışsınız demektir..
      
       Benimse en büyük kanadım annem...Ben büyüdükçe o da büyüdü.Ben onu anladıkça o da beni anladı.Tabiki bağırıştığımız zamanlar olmadı değil :)) Ama inanın annenın size bağırmasıyla  başka birinin sizi kırması aynı şey olmuyor.Zaten olamaz da ,sadece severiz değer veririz o kişiye.Anne içgüdüsüne benzemez üzüntünde kahrolmaz cevrendekiler sadece of çok üzüldüm der, anneyse kendi acısı bılır gerekirse seninle ağlar bazen bağırır ben sana demiştimmm hiç anne sözü dinlemiyosun hep kendi kafanın doğrusuna ılla yaşaman lazım anlaman için dimi der :))

      Lise yıllarım da akıp gitti böyle 4 yıl nasıl geçti anlıyamadık ama bu 4 sene de en çok anneme bağlandım,yanımda olduğunu hissettim.Her anım da iyisiyle kötüsüyle o hep benim yanım da, beni bırakmadı..Şimdiyse lise arkadaşlarımın kaç tanesiyle görüşürüm meçhul..En güzeli de o kadar yoğun 4senenin ardından kep törenin de o kırmızı halıda havai fişek ve çiçeklerden çıkan ateşler eşliğinde seni izleyen birsürü insanın gözü önünde yürümek heleki annenın kendi başarısıymış gibi heyecanlı mutlu olması.İşte bu yoğun dönem sonun da en güzel anlardan biriydi.Artık lise mezunu bir genç kızım:))Bu dönemde hayat beni hırpalasada hayatı yaşamayı sevdiğim zaman güzelliğini anladım. :))

Vee bu bol sınavlı donem de her zaman telefonum duvar kağıdı olan yazıyla güç buldum:))
 

Burda da mezunuyet gününden bir fotoğrafımım:))Herkese keyifli günlerr...

8.07.2011

Tatilime kavuştummm :))

Herkese merhabalar :)) Allaha şükürler olsun sonunda tatilime bir öğrenci olarak bende kavuştummmmm.Vallahi okadar mutluyum ki ateş böceği gibiyim cıukkk cıukk cıuklıyorum kendi kendime :)) Ahh akılsız başım ikinci dönem salıverirsen kendini hiçler uğruna böyle sünürsün benim gibi işte..Ama ne sürünmek öyle böyle değil allah kimsenin hatta düşmanımın başına bile vermesin böyle alın terli işkence :)) Evet anlaşılcağı gibi ortalama sınavlarına kaldım..Nasıl oldu hemen bir çırpıda açıklıyım, çünkü siz bu yazıyı okurken sanki bir hikaye okuyormuşcasına hatta sonunu merak ederek okurken,ben bu anlattıklarımın karşısında öldüm öldüm dirildim vallahii :)

Aslında 2. döneme bomba gibi girmiştim kendi kendime sözler vermiştim.Ama bizim sınıfımızda bu sene başından beri sınıfın içinde bölünmüşlük varki ah ahh hiç sormayın, çekemeyenler çok bide tabii..Diyeceksiniz şimdi sen hanım kızsın ,uslu kızsın, nazik kızsın uymasaydın onlara bırak konuşsunlarr..Aaaa olur mu hiç öyle şey? Direk başroldeydim vallahi :)) Bide ben sinirlenince çok fena olurum yıkarım, kırarım heryeri:) Anlıcağınız tanınmaz bir hal alırım :)) Tabi ben bu işlerle uğraşırken bi yandanda sınavlar üstüs
te geliyor :) Kimse demiyor yanı kızım sen kavga edıyosun çalışamamışındır şimdi seni sınav yapmayalım :) Biz hergün tartışma içindeyken dünya dönüyor,zaman akıyor tabiki herkes işinde gücünde :) Ama sonradan annem,babam ve çook sevdiğim hocamın beni sakınleştirip olayın benimle bir alakasının olmadığını kendi arkadaşlarımın gazına zırttt diye geldiğimi acıklıya acıklıya anlatınca birden ayıldım.Hatta ayıldığımda kendime uyanda balığa gidelim nursena hey heyyy dedim :) o korudugum arkadaşlarımın hepsi geçti :) bitek ben kaldım..Hatta kaldığım gün canım dostom sedotum vardı birtek yanımda hepsi tatiline koştular..Hani arayalım kız napmış ne etmiş kalmış mı geçmiş mii hiçççç umurlarında olmadı maşallah..Ama herşeyde arıyacaksın bir "hayır" bende arayıpta bulduğumu düşünüyorum ;)

Tabi olay bununlada bitmiyorrrr :) Evin içi bomba yani.Aksiyon sevenler bizim eve gelselerdi nefesleri kesilirdi vallahi :)) Annem babama veriyor gazı sonrada ben karışmıyorum artık diyip çekilirken kenara,babam o gazla durur mu hiççççç..Vınnnnn benim odama saldırıyorr,etmediği laf kaldımı bilmiyorum valla :)) Belki hakettim ama bukadar ağır konuşması gerekmezdi bence..

Tam bunu atlattık dedik bana zorla geoetri matematik yazdırdılar.Yahu psikolojıden 3 alayım zaten 2 kredi gerek zorlamayalm.Yok ılla gir kaybın yok zaten bide edebyatı yazalm ondada ıyısın riski azaltalım.Ben zaten lapa pılav gibi olmusum yazdık mı 4 ders :) neyse dershaneye gittim 1 ders matematk dersi aldm sonra benı etüt merkezimde ılla geometri dersi aldırdılar.İstesem özel ders bukadar ısrar etmezler vallahi :))

Sonracığıma sınav tarileri çıktı ben bir stres oldum.İlk sınav geometri sonra psikoloji sonra matematik sonra edebiyat.hem özel ders alıyorum hoca her soru tipini gösterip evet biliyosun derken bana hep bilmiyormuşumgibi geliyor. ben artık özel dersın son günü hocaya yok ben hepsini karıştırcam yok yapamıcam diye diye o gazla sınava girip sen karıştın hepsini birbirineee.Bildiğin sorulara bak balık gibi al 05 otur aşağıya.dakika 1 gol 1 yani :) Ben daha bunun acısını yaşarken bide üstüne babam gerizekalı muamelesi yaparsa ağla ağla kendime gelemedim.Yine herzaman olduğu gibi canım annemmm hadi kalk bakalım yine sınavlar devam ediyor ben senın bildiğini biliyorum dedi sarıldım ona kocamannn bir güç aldımm bide onuda yanıma aldım psikolojı çalıştık beraber:)) Allah kimsenin annesini özellikle benim annemi başımızdan eksik etmesin.Çünkü benim annem beni anlayan,dinleyen bana güven veren ve güvenen tek insan..Babam gibi boşuna gönderdik derse bundan bi halt olmaz demedi işte anne ile baba arasındakı kocamannn fark :)))

Psikoloji sınavına öyle bir çalılmışızki annemde bende öldük valla :)) Ama sonuc acıklanınca bız göbek attık resmen :)) 65 almısım ve sınıfı geçtimmmm :)) Annem psikolojı çalısırken girme edebiyata demişti madem geçtim edebiyattan riske girmiyim dedim matematik zaten zayıf puanım yukselır belkı diye gircektim ama okadar yorulmuşum ki hiç matematik calışmadm birtane dershane ders aldım okadar.Son sınavıma tam geldim herkes stres ders geçme derdinde bense kahvaltımı yapmısım salına salına gelıyorum okula nasıl olsa geçtim ya umrumda mı dunya artık 12 sınıfım :)) Neyse dagıttılar kağıtları,herkes zor zor diye diye bos kagıt veriyorlar.Bende bir iki birşey doldurım derken 7 soru yaptım ve çalışmadığıma pişman oldum keşke çalışsaydım geçerdim dedim :)

Bugünde e-okulda bütün notlar açıklanmıs ve ben matematikden 50 almışımmmmm :))) Ay matematik hocam görse ağlar valla adam :)) Bütün sene başaramdın ortalaalarda mı becerdın der :)) Ama okadar rahat girmişimki BAŞARDIMM!

Ama bundan sonra hep relax giricam hatta yoga falan yapıcam sınavdan önce :)) Benden de size kocaman bir tavsiye kesin uygulayın pozitif sonuç alırsınız :)) Bense şuan tatilime kavuşmuş bir genç olarak en yakın zamanda çosup eğlenip üniverste kazanma temposuna bomba gibi girmem düşüncesindeyimm..:)) Umarım bu sefer başarabilirim :)

Hepinize kocamannnn sevgilerr..Herşeye rağmen hayata kocaan gülümseyin :)))

29.06.2011

Merhabalarrr!! :)))

Oldu en sonunda oldu bim bam bom
Rüyalarım gerçek oldu bim bam bom
Duyduk duymadık demesin hiç kimse
İşte ilan ediyorum herkese

Oh oh oh çok şükür dostlar
Benimde artık bir BLOGUM var
Hırsından çatlasın düşmanlar
Şimdi benimde bir BLOGUM var

Suratım asıkmıs hiç gülmezmişim
İki laf etmesini bilmezmişim     
Doğrusu hiç mi hiç çekilmezmişim
Gördünüz mü meğerse ben neymişim  :))

    Tatlı yiyelim tatlı konuşalım hesabı , neşeli yazalım neşeli konuşalım diye enerjik bir yazı olsun istedim :) En sonunda anneme baka baka,bende blog istiyorum,benim hiç blogum olmadıı,benim niye yok diye diye işi aceleye getiriverip birden bir baktım benimde artık bir blogum var :) aslında beni birçok blogger ablalarım http://inciyemek.blogspot.com/ annemden beni tanıyor :) annemin prensesi olarak her yere beni taşıdığı için (iyiki taşımış ) okadar güzel kalpli ,iyi ,sevecen insanlarla tanıştım ,tanıdım ki anlatamam.Dostluk ,arkadaşlık,insanlık kavramını bir ara gerçekten unutuyorum sanıyordum ama bana çok iyi hatırlattılar onlar birtanee:)) Burda sizlerle hayatı paylaşmak,anılarımı yazmak,insan hayatı öğrenirken nasıl betonun üstüne şakk diye düşüp kalktığıı  göstermek,tecrübeleriii yazmak,birçok bloggerla tanışmak ve yazıp yazıp içimi rahatlatıp sizlerden fikirler almak için açtım :) bunun yanı sıra annemden veya sizden ögrendiğim yemekleri yapıp sunmak isterim :) Umarım heyecanla açtığım sitenin decamlılığı olur..
En kocamanından sevgilerimi gönderiyorumm..Tekrar görüşmek üzere :))